တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲက အင်အား
လူအများစုအတွက် “တိတ်ဆိတ်ခြင်း” ဆိုတာ အားနည်းမှုလိုပဲ ထင်ကြတတ်တယ်။
စကားမပြောဘူး၊ မတုံ့ပြန်ဘူး၊ အပြောအဆိုမရှိဘူးဆိုရင် ရှုံးနေတာလိုမျိုး ထင်တတ်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားအရှိဆုံးအခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ခါတလေ စကားများများ ပြောရတာထက်
မပြောဘဲ နားထောင်နိုင်ခြင်းက ပိုပြီးခက်ခဲတယ်။
အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုနာကျင်စေတဲ့ စကားတွေကြားရတဲ့အချိန်မှာ
ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ကို ထိန်းနိုင်တာဟာ
အရမ်းကြီးတဲ့ စိတ်အင်အားတစ်မျိုးပဲ။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုတာ
ဘာမှမရှိတာ မဟုတ်ဘူး။
အတွေးတွေ အများကြီးရှိနေတာပါ။
နာကျင်မှုတွေကို အတွင်းမှာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာပါ။
မလိုအပ်တဲ့ ရန်ပွဲတစ်ခုကို မဖြစ်စေချင်လို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ လမ်းတစ်ခုပါ။
တချို့လူတွေဟာ
အမြဲတမ်းအသံကျယ်နေကြတယ်။
အမြဲတမ်း ကိုယ့်အမြင်ကို အနိုင်ယူချင်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်တရားတစ်ခုက
အင်အားအကြီးဆုံးလူတွေဟာ
အမြဲတမ်း စကားများမပြောတတ်ကြဘူး။
သူတို့က
စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာလည်း
အပြင်ကို မပြနိုင်ဘူး။
အတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စုစည်းပြီး
နောက်ထပ်လှမ်းရမယ့် ခြေလှမ်းကို စဉ်းစားနေကြတာ။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲမှာ
သဘောထားကြီးမှုရှိတယ်။
စိတ်ရှည်မှုရှိတယ်။
နားလည်မှုရှိတယ်။
တခါတရံမှာတော့
ပြောလိုက်ရင် ပျက်စီးသွားနိုင်မယ့် အရာတွေကို
မပျက်စီးစေချင်တဲ့ အချစ်လည်း ရှိတယ်။
တိတ်ဆိတ်နေတာကြောင့်
မသိဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။
မနာဘူးလို့လည်း မထင်ပါနဲ့။
သူတို့ မပြောတာဟာ
မတတ်လို့မဟုတ်ဘူး။
မလိုအပ်လို့ပါ။
တစ်နေ့နေ့မှာ
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်
ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းဟာ
အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အမြဲပြောနေသူတစ်ယောက်ရဲ့
စကားရာနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်နိုင်လောက် အလေးချိန်ရှိနိုင်တယ်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ
အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နေတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပါ။
မင်းတိတ်ဆိတ်နေတဲ့အချိန်မှာ
မင်းရှုံးနေတာမဟုတ်ဘူး။
မင်း စုစည်းနေတာပါ။
မင်း ပြန်ထွက်မယ့်နေ့အတွက်
အင်အားတွေ စုနေတဲ့အချိန်ပါ။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲမှာ
အလွန်ကြီးမားတဲ့ အင်အားတစ်ခု
ပုန်းကွယ်နေတယ်။