လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ အောင်မြင်ခြင်းနဲ့ ကျရှုံးခြင်းကို “ရလဒ်” တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ တံဆိပ်ကပ်ပြီး ဖြတ်လမ်းနည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိပါတယ်။ စာမေးပွဲတစ်ခု အမှတ်မကောင်းတဲ့အခါ၊ လုပ်ငန်းတစ်ခု မျှော်လင့်သလို ဖြစ်မလာတဲ့အခါမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က “ရှုံးနိမ့်သူ” လို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ကောက်ချက်ချတတ်ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်တို့ဟာ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိမှာကို သေမတတ် ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး အမှားကင်းစင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပဲ ရှာဖွေတတ်လာကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ လူအများစု သတိမထားမိတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “မစုံလင်ခြင်း (Imperfection)” နဲ့ “ကျရှုံးခြင်း (Failure)” ရဲ့ အနှစ်သာရဟာ လုံးဝ ခြားနားနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။

အမာရွတ်များ၏ တန်ဖိုး (The Value of Imperfection)

အလုပ်တစ်ခုခုကို စတင်စမ်းသပ်တဲ့အခါ လမ်းခရီးမှာ လွဲချော်မှုတွေ၊ အဆင်မပြေမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာ သဘာဝပဲဖြစ်ပါတယ်။ လူ့သဘာဝအရ စိတ်ပျက်မိတာ မှန်ပေမဲ့ အခြားတစ်ဖက်က ပြန်ကြည့်ရင် ဒါဟာ သင် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေတယ် ဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အမှားတွေဟာ သင့်ကို ပိုမိုထက်မြက်စေမယ့် ဘဝသင်ခန်းစာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်နေရာမှာ လိုအပ်ချက်ရှိလဲ၊ ဘယ်အရာက အလုပ်မဖြစ်ဘူးလဲဆိုတာကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်သာစေပါတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး သောမတ်စ် အက်ဒီဆင်ဟာ မီးသီးထွင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်းနီးပါး အဆင်မပြေမှုတွေ ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက “ငါ ကျရှုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အလုပ်မဖြစ်တဲ့ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ” လို့ ဆိုခဲ့ပါတယ်။

အမာရွတ်တွေ၊ အလွဲတွေ ရှိနေခြင်းဟာ သင့်မှာ လုပ်ဆောင်ချက် (Action) ရှိနေတာကို ပြသနေတာဖြစ်လို့ ဒါကို ကျရှုံးခြင်းလို့ ဘယ်သောအခါမှ မခေါ်ဆိုနိုင်ပါဘူး။

ဝေဖန်ခံရမှာ ကြောက်လို့၊ လွဲချော်မှာ ကြောက်လို့ ဘာတစ်ခုမှ မစတင်ဘဲ ရပ်တန့်နေခြင်း (Inaction)

ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အိပ်မက်တွေကို သေတ္တာထဲ သော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားခြင်းဟာ မိမိရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

• အသံတိတ် ရှုံးနိမ့်မှု: ဘာမှမလုပ်တဲ့အတွက် ဘယ်သူ့ရဲ့ ပြစ်တင်မှုကိုမှ ခံရမှာမဟုတ်သလို၊ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှလည်း ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘာတိုးတက်မှုမှလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
• သုညထဲက ဘဝ: ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘဲ သုညအတိုင်း ကုန်ဆုံးစေတာဟာ အကြီးမားဆုံးသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ အမြဲ နှလုံးသွင်းထားရမယ့် အတွေးသစ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ –

“မှားယွင်းခြင်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဟာ မှန်ကန်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘာမှမလုပ်ခြင်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကတော့ ကျရှုံးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။“

သင် ကြိုးစားလို့ မှားယွင်းနေတယ်ဆိုရင် သင်ဟာ အမှန်တရားနဲ့ တစ်ဝက်နီးစပ်နေပါပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်တစ်ကြိမ်မှာ အဲဒီအမှားကို ရှောင်လိုက်ရုံနဲ့ အဖြေမှန်ဆီ ရောက်တော့မှာမို့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သင်ဟာ ကျရှုံးခြင်းရဲ့ ဗဟိုချက်တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဘဝခရီးလမ်းမှာ တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ရင်း လွဲချော်သွားတဲ့အခါ “ငါတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ” ဆိုပြီး လက်မလျှော့လိုက်ပါနဲ့။ သင့်မှာ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်လာအောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စမ်းသပ်ဝံ့တဲ့ သတ္တိရှိကြောင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူလိုက်ပါ။

တကယ့်ကျရှုံးခြင်းဆိုတာ လမ်းမှာ လဲကျသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လဲမှာကြောက်လို့ လမ်းမလျှောက်တော့ဘဲ တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်တန့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှားတွေကို မကြောက်ပါနဲ့၊ ဘာမှမလုပ်ဘဲ သင့်ရဲ့ အလားအလာတွေကို အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ ကြောက်ပါ။

Key Insights:

ဘဝခရီးလမ်းမှာ တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ရင်း လွဲချော်သွားတဲ့အခါ “ငါတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ” ဆိုပြီး လက်မလျှော့လိုက်ပါနဲ့။ သင့်မှာ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်လာအောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စမ်းသပ်ဝံ့တဲ့ သတ္တိရှိကြောင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူလိုက်ပါ။

တကယ့်ကျရှုံးခြင်းဆိုတာ လမ်းမှာ လဲကျသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လဲမှာကြောက်လို့ လမ်းမလျှောက်တော့ဘဲ တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်တန့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှားတွေကို မကြောက်ပါနဲ့၊ ဘာမှမလုပ်ဘဲ သင့်ရဲ့ အလားအလာတွေကို အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ ကြောက်ပါ။